Róże Różańcowe


Paulina Jaricot

Żywy Różaniec to forma modlitwy różańcowej zainicjowana przez Paulinę Jaricot w 1826 roku, która za jej życia rozprzestrzeniła się na całą Francję i przyjęła się w wielu krajach świata. W Polsce pierwsze koła Żywego Różańca zostały założone pod koniec XIX wieku. Od samego początku Żywy Różaniec wspiera swoimi modlitwami misje katolickie, obecnie według intencji wyznaczanych prze papieża (papieskie intencje misyjne).


Początki Żywego Różańca sięgają roku 1826. Założyciela Dzieła Rozkrzewiania Wiary Paulina Jaricot pragnęła ożywić modlitwę różańcową. Zaczęła organizować „piętnastki” – grupy piętnastu osób, z których każda zobowiązywała się do rozważania i odmawiania jednej tajemnicy dziennie, otrzymanej drogą losowania. W ten sposób członkowie Żywego Różańca zjednoczyli się w modlitwie ze wszystkimi ludami świata. „Piętnaście węgli: jeden płonie, trzy lub cztery tlą się zaledwie, pozostałe są zimne – ale zbierzcie je razem, a wybuchną ogniem! Oto właściwy charakter Żywego Różańca.” Oficjalnej aprobaty dla Żywego Różańca udzielił papież Grzegorz XVI już po 6 latach od jego założenia. Od momentu wprowadzenia przez papieża Jana Pawła II nowej części różańca (tajemnice światła) każda Różą Żywego Różańca liczy nie 15 ale 20 członków.


Zmiana tajemnic różańcowych połączona z krótkim rozważaniem oraz modlitwami do św. Maksymiliana odbywa się w każdą pierwszą środę miesiąca na nowennie o godz. 17:45 przed Mszą św. wieczorną.




Patronka Żywego Różańca

Paulina Jaricot

 

Historia życia (1799-1862)

 

Przyszła na świat 22 lipca 1799 roku w rodzinie Antoniego i Joanny Jaricot, dobrze prosperujących przemysłowców Lyonu (Francja). Otrzymała staranne religijne wychowanie. Pod wpływem kazania „o próżności tego świata”, mając 17 lat zdecydowała się służyć tylko Bogu. Złożyła prywatnie ślub czystości i przyjęła prosty sposób życia i ubierania się.

 

Rozpoczęła odwiedzanie lyońskich biedaków rozdając jałmużny. Zgromadziła dziewczęta w swoim wieku, zakładając Stowarzyszenie Wynagrodzicielek Najświętszego Serca Jezusa. Od 1819 roku zaczęła organizować pomoc dla misjonarzy. Wymyślony przez nią system zbierania ofiar okazał się bardzo skuteczny, a 3 maja 1822 roku dał początek Dziełu Rozkrzewiania Wiary. W 1826 roku dla rozpowszechniania modlitwy różańcowej Paulina założyła Żywy Różaniec, którym kierowała do końca swego życia.

 

Widząc nędzę świata robotniczego, Paulina szukała systemowego rozwiązania problemów ubogich. Cały swój majątek zainwestowała w hutę Rustrel, która miała być idealnym ośrodkiem przemysłowym i początkiem odnowy społecznej. Inwestycja upadła na skutek oszustwa nieuczciwych ludzi, a Paulina do końca życia spłacała zaciągnięte długi.

 

W ubóstwie i całkowitym opuszczeniu zmarła 9 stycznia 1862 roku ze słowami: „Maryjo! Matko moja! Cała jestem Twoja!”.

 

Droga do beatyfikacji

 

W 17 lat po śmierci Pauliny Jaricot ukazała się w Lyonie książka pt. „Wspomnienia o przyjaciółce”, którą anonimowo wydała Julia Maurin. Podtytuł książki brzmiał: „Założycielka Rozkrzewiania Wiary i Żywego Różańca” i wywołał wielkie oburzenie, ponieważ środowisko misyjne Lyonu nie uznawało wówczas Pauliny za fundatorkę tak ważnego dzieła współpracy misyjnej.

 

Sytuacja zmieniła się dwa lata później, gdy papież Leon XIII w specjalnym liście pogratulował autorce opublikowanych wspomnień i uznał Paulinę Jaricot za właściwą założycielkę Dzieła Rozkrzewiania Wiary. Papież napisał: „To ona, po opracowaniu „planu” zorganizowała piękne dzieło nazwane Rozkrzewianiem Wiary, ogromną zbiórkę złożoną z cotygodniowych datków wiernych, tak wychwalaną przez biskupów i samą Stolicę Świętą – dzieło, które cudownie się rozwinęło i dostarcza misjom katolickim obfitych zasobów”.

 

W 1910 roku rozpoczął się w Lyonie proces beatyfikacyjny Pauliny, który na szczeblu diecezjalnym trwał 20 lat i zebrane akta zostały przekazane do Rzymu. 13 lutego 1935 roku doczesne szczątki Pauliny zostały przeniesione z cmentarza Loyasse do kościoła świętego Nicetiusza. Proces beatyfikacyjny zahamowały działania wojenne i dopiero 25 lutego 1963 roku papież Jan XXIII podpisał dekret ogłaszający heroiczność cnót Pauliny Jaricot.

 

Od tej chwili Kościół trwa w modlitwie prosząc o cud, który jest warunkiem w drodze do beatyfikacji.

 

Z pism Pauliny Jaricot

 

  • Całe moje życie zawiera się w intymnym zjednoczeniu mojej duszy z Bogiem. Nieustannie trwam w całkowitej zależności od tego, co się Bogu podoba. Jestem jak małe dziecko, które nie może uczynić żadnego kroku, jeżeli nie jest prowadzone przez matkę. Oprócz tego wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem, wszystko jest we mnie wadliwe.
  • Kocham samotność, w której rozmawiam z |Jezusem. Mówię do Jego serca odwracając się całkowicie od siebie.
  • U stóp tabernakulum moje walki zamieniają się w zwycięstwa, moje pragnienia w zdecydowaną wolę, moje antypatie, zazdrości i urazy do bliźnich w gorliwe miłosierdzie.
  • Źródłem ludzkiego niepokoju jest wspomnienie przeszłości oraz lęk i troska o przyszłość. Źródłem pokoju zaś jest naśladowanie Jezusa, dostrzeganie Jego śladów w każdym naszym działaniu, powierzenie przeszłości Bożemu miłosierdziu i przyszłości Jego woli, by móc się zajmować tylko chwilą obecną.
  • Służmy Jezusowi z miłości do Niego: niech króluje, zwycięża i będzie przez wszystkich kochany. On króluje poprzez miłosierdzie, zwycięża poprzez swoje dobrodziejstwa. Jest kochany, jeżeli każdy z członków Różańca wiernie wypełnia Jego rozkazy i jednoczy się z Maryją Niepokalaną, by wyprosić nawrócenie grzeszników, pocieszenie dla Kościoła i rozkrzewianie wiary w świecie.

 

Papieskie intencje misyjne

Od samego początku Żywy Różaniec obejmuje modlitwą misje katolickie na całym świecie. Jego członkowie modlą się w intencjach misyjnych szczególnie bliskich Papieżowi, który na każdy miesiąc wyznacza inną intencję. Są one podyktowane najważniejszymi i najbardziej palącymi problemami Kościoła na świecie, jak również sytuacją społeczną w poszczególnych krajach i na kontynentach.


Zobacz więcej